Hoe professionals beslissen over de behandeling voor ondersteunde communicatie

Waar gaat dit onderzoek over? 

Het onderzoek brengt in kaart hoe professionals een behandelmethode voor ondersteunde communicatie kiezen. Daarbij gaat het over de informatie die wordt verzameld over het kind, de keuze voor aan te leren communicatievaardigheden en de manier waarop deze vaardigheden worden aangeleerd. 

Hoe is het onderzoek uitgevoerd? 

De onderzoekers stelden drie fictieve casussen op van verschillende kinderen met behoefte aan ondersteunde communicatie. Met een digitale vragenlijst stelden ze vragen over de casussen aan professionals met expertise op het gebied van ondersteunde communicatie uit 6 verschillende landen (Verenigde Staten, Australië, Denemarken, Nederland, Nieuw-Zeeland en het Verenigd Koninkrijk). De professionals hadden minstens 5 jaar ervaring in het werken met kinderen die ondersteunde communicatie gebruiken. 

De vragen gingen over hoe professionals een behandeling gericht op ondersteunde communicatie invullen, welke informatie ze nodig hadden en hoe ze deze gebruikten om de beslissingen te maken. Vervolgens hebben de onderzoekers aan de hand van een kwalitatieve analyse van de antwoorden verschillende thema’s vastgesteld. Zo konden ze uitspraken doen over hoe professionals het beslisproces rondom ondersteunde communicatie aanpakken. 

Welke conclusies komen uit dit onderzoek?

1. Professionals waren het vaak eens over de informatie die ze nodig hebben over het kind en de omgeving van het kind, om een beslissing te kunnen maken over de aanpak voor behandeling. Het was alleen niet altijd duidelijk hoe de professionals deze informatie gebruikten bij hun keuze.

    

2. Professionals richtten hun behandeling met name op het aanleren van basisvaardigheden in communicatie, bijvoorbeeld vaardigheden zoals weigeren en verkrijgen. Een behandeling waarin verschillende communicatieve vaardigheden samen als doel werd gekozen (een holistische benadering) kwam minder vaak voor. Dit valt op, want in de literatuur is men het erover eens dat het belangrijk is om naar het geheel te kijken. Deze benadering zorgt er namelijk voor dat een kind toegang krijgt tot alle communicatieve functies, wat belangrijk is voor de ontwikkeling. 

    

3. De meeste professionals kozen een vergelijkbare aanpak voor de manier van aanleren van ondersteunde communicatie in de behandeling. Professionals leken het op dit gebied dus vaak met elkaar eens te zijn.

    

4. Professionals kozen vaak voor een aanpak die past bij de vorm van ondersteunde communicatie (zoals het werken met plaatjes via PECS). Vaak kozen zij voor een vorm van ondersteunde communicatie waar ze zelf al veel ervaring mee hebben. De professionals maakten meestal geen duidelijke link tussen de informatie over de behoeften van het kind en de aanpak die ze kozen.

    

5. De meeste professionals in het onderzoek besteedden geen aandacht aan instructie voor communicatiepartners bij het invullen van de behandeling, wanneer de casus over een schoolgaand kind ging. Bij een jonger kind beschreven professionals wel instructie voor communicatiepartners. 

Wat betekent dit voor ouders en professionals?

1. Het valt op dat professionals vaak kiezen voor ondersteunde communicatie die zij zelf al kennen, in plaats van te kijken naar wat het kind echt nodig heeft. Vaak ligt de focus op een aantal basis communicatievaardigheden, in plaats van op een totale aanpak. Ook kiezen professionals vaak een bekende aanpak voor instructie en kiezen ze hierbij voor de al bekende weg.

    

2. Op basis van de uitkomsten, concluderen we dat het voor professionals lastig kan zijn om een goede aanpak te kiezen bij het invullen van de behandeling. Professionals vinden het lastig om de informatie die ze over het kind verzameld hebben op een goede manier te gebruiken om hun keuzes op te baseren. Er is behoefte aan nieuwe theorieën en protocollen die helpen bij het maken van onderbouwde keuzes.

    

3. De uitdaging voor professionals is om te leren redeneren op basis van informatie over het kind. Zo kunnen zij een aanpak kiezen die precies aansluit bij wat het kind nodig heeft. Een valkuil waar professionals zich voor moeten behoeden is het kiezen voor de bekende weg, met een aanpak waar ze zelf het meest vertrouwd mee zijn.

    

4. In de toekomst moet er onderzoek komen naar nieuwe theorieën en protocollen. Deze kunnen professionals helpen om informatie over het kind beter te gebruiken bij hun beslissingen. Met deze hulpmiddelen kunnen professionals de behandeling invullen afgestemd op wat het kind nodig heeft.